II Jedwabny świat,

Rozdział 9 Ucieczka, dziennik Aleksandra Hamptona,

Co w tym odcinku: W Nowym Jorku końca lat trzydziestych, w świecie eleganckich restauracji, klubów pełnych jazzu i rodzinnych ambicji, Alex Hampton wpada w wir uczuć, które szybko przestają być jego własne. Jedno spojrzenie Fiony, jeden aksamitny ton jej głosu — i zaczyna się gra, w której namiętność miesza się z manipulacją, a honor z presją otoczenia. To opowieść o mężczyźnie, który chciał tylko kochać po swojemu, lecz został wciągnięty w sieć oczekiwań, sekretów i zobowiązań, z których nie ma łatwego wyjścia.

30 listopada 1937 roku

Umówiłem się z Fioną. Kiedy po nią przyjechałem, pani Warren poprosiła mnie do salonu i powiedziała, że Fiona nie jest jeszcze gotowa. Siedziałem więc na kanapie, cierpliwie czekając. Minął kwadrans. Rozejrzałem się za jakimiś magazynami, żeby skrócić oczekiwanie, kiedy usłyszałem wołającą mnie Fionę. Spojrzałem w stronę schodów i ujrzałem ją. Zjawiskowo piękna schodziła na dół powolnym krokiem. Nie mogłem oderwać od niej oczu. Co było w niej takiego, że wyglądała tak pięknie? Powitała mnie niskim aksamitnym głosem i podała rękę. W jej intonacji było tyle erotyzmu, że po plecach przeszły mi ciarki. Pomogłem jej ubrać płaszcz, a kiedy wychodziliśmy pani Warren pożegnała nas słowami: „Życzę wam miłego wieczoru, moje dzieci”. Nie spodobało mi się to „moje dzieci”, ale postanowiłem być uprzejmy i nie skomentowałem tego ani słowem.

Canard Bleu była drogą restauracją. Sam nie wiem, dlaczego zdecydowałem się ją tam zaprosić. Chyba chciałem pokazać, że Alex Hampton ma styl i pieniądze. Mój pomysł okazał się trafny. Widziałem, że Fiona była zauroczona liliami na stole i nadskakującymi jej kelnerami.

Po kolacji zdecydowaliśmy się wybrać do klubu, gdzie można było posłuchać muzyki i potańczyć. Fiona znała to miejsce, co chwila wymieniała pozdrowienia z jakimiś ludźmi. Byłem pod wrażeniem – z brzydkiego kaczątka, za które ją brałem, wyrósł piękny łabędź, a poza tym okazała się interesującą rozmówczynią. Zna się na operze włoskiej z ubiegłego wieku, jej ulubionym kompozytorem jest Verdi, zarazem jednak nie są jej obce najmodniejsze kluby w mieście. Ta mieszanka klasycznej ogłady kulturalnej i luźnego zachowania zafascynowały mnie. Fiona jest zdecydowanie damą z dużą porcją niezależności intelektualnej, a do tego ma w sobie domieszkę pociągającej nonszalancji.

Odwożąc ją do domu, umówiłem się z nią na następną randkę.

15 grudnia 1937 roku

Mama jest szczęśliwa z powodu moich spotkań z Fioną. Codziennie pyta mnie, co chcę zjeść, gotuje moje ulubione potrawy. Podarowała mi drogi kaszmirowy szal i pudełko kosztownych cygar. Zapytałem ją, dlaczego ma to dla niej takie znaczenie, że spotykam się z Fioną, na co odparła, że zawsze chciała, by jej najbliższa przyjaciółka, Kitty, matka Fiony, była przez całe życie przy niej. Stwierdziłem, że może się przecież spotykać z panią Warren niezależnie od tego, co dzieje się między Fioną i mną, mama powiedziała jednak tylko, że nie tego nie zrozumiem. Faktycznie, nie pojmuję tej kobiecej logiki.

Bob Wharton zadzwonił z Los Angeles, żebym przyjechał wcześniej. Nowe zlecenie z Hollywood. Tym razem ma to być miasteczko w Luizjanie z okresu wojny secesyjnej. Zgodził się nawet zapłacić za samolot. Obawiałem się poinformować o tym Fionę, bo chcieliśmy razem pójść na bal sylwestrowy. Ku mojemu zaskoczeniu przyjęła wiadomość o wyjeździe ze spokojem, bez wielkiego płaczu. Obiecałem, że będę pisać listy, ona zaś w rewanżu zapytała mnie, czy ma czekać. Zaskoczyła mnie tym konkretnym pytaniem, zwłaszcza że chciała też wiedzieć, jak długo. Podjąłem wówczas decyzję, że najpóźniej za sześć miesięcy muszę być tutaj z powrotem, skończyć studia i podjąć pracę. Przyrzekła, że będzie czekać.

3 marca 1938 roku

Praca na planie przedłuża się. Myślałem, że z końcem marca zakończy się zlecenie i będę mógł wrócić do Nowego Jorku. Dzisiaj Bob zapowiedział mi, że muszę pozostać jeszcze do końca kwietnia. Tęsknię za Fioną. Chcę być z nią. Podoba mi się, jak próbuje grać femme fatale i mówi niskim głosem. Znakomicie tańczy charlestona. Porusza się z taką gracją. Przyznaję ze wstydem przed samym sobą, że mimo tęsknoty nie rezygnuję z okazji do spotkań ze starletkami. To mimo wszystko tańsze niż wizyta w Paradou czy wyjście z Fioną. Nie muszę płacić ogromnych rachunków za francuską restaurację. Wystarczy stek i trochę whisky, a dziewczyny też są zabawne i potrafią tańczyć.

30 maja 1938 roku

Wysiadłem na Central Station i zobaczyłem, że Fiona czeka na mnie. Najpierw zauważyłem jej kapelusz. Wyglądała jak gwiazda filmowa, jest naprawdę piękna. Dziwne, że tyle lat tego nie dostrzegałem. Znowu powitała mnie swoim głosem femme fatale. Stwierdziła, że musiałem za nią tęsknić. To nie było pytanie, tylko stwierdzenie! Zanim cokolwiek odpowiedziałem, dodała, że zasłużyłem na to, żeby moja tęsknota została wynagrodzona. Na chwilę odzyskałem mowę i zapytałem, jak chce tego dokonać. Musnęła mój policzek i szepnęła obiecująco, że powinienem dać się zaskoczyć.

Odwoziła mnie do domu, a ja snułem najśmielsze marzenia. Wiedziałem jednak, że Fiona jest panną z dobrego domu, które przed ślubem nie pozwalają sobie na zbliżenia seksualne. Dziewictwo zachowują dla męża. Było dla mnie jasne, że nie mogę nalegać. Poza tym nie byłem pewien, czy chcę się z nią ożenić. Pozostawały mi w takim układzie tylko marzenia.

Mama powitała mnie wylewnie. Od razu wymusiła na mnie przyrzeczenie, że do końca studiów będę mieszkał w domu, a nie na kampusie. Fiona zjadła z nami obiad. Miałem wrażenie, że jest w bardziej zażyłych stosunkach z mamą niż przed moim wyjazdem. Trochę mi to przeszkadzało – czułem się jak marionetka w rękach tych kobiet – ale to pewnie tylko chwilowe wrażenie. Podróż dała mi się we znaki.

26 czerwca 1938 roku

Po tańcach w klubie Fiona zaprosiła mnie do siebie. Byliśmy sami, bo rodzice wyjechali na kilka dni. Fiona przypomniała mi obietnicę, jaką dała mi wtedy na dworcu, że wynagrodzi moją tęsknotę. Zadała mi pytanie, czy byłem jej wierny w Los Angeles. Zabrzmiało to jak warunek spełnienia jej obietnicy, więc potwierdziłem. Zdumiało mnie, że potrafię tak dobrze kłamać, ale nie miało sensu mówić czegoś innego. Wtedy zapytała mnie, czy będę jej nadal wierny. Nie rozumiałem, co znaczyło to pytanie, nie była to jednak odpowiednia pora na filozofowanie. Czułem, że Fiona jest gotowa mi się oddać. Chciałem ją mieć, dlatego oznajmiłem jej, że będę wierny zawsze i wszędzie. Stanęła przede mną w rozkroku i oparła wyzywająco ręce na biodrach. Szarpnęła mocno bluzkę aż ustąpiły guziki. Pod spodem nie miała żadnej bielizny. Moim oczom ukazały się niewielkie alabastrowe piersi. Zawahałem się chwilę. Czy wypadało mi wykorzystać tę sytuację? Przecież nie jestem pewien swoich uczuć. Hormony okazały się silniejsze. Pociągnąłem ją w stronę kanapy i ściągnąłem z niej resztę ubrania. Oddała mi się bez oporu. Spodziewałem się, że utrata dziewictwa będzie ją bolała. Starałem się być w miarę delikatny, ale Fiona nie była dziewicą. Nie byłem pierwszy. To trochę ostudziło moją namiętność, ale szybko sobie wytłumaczyłem, że co mnie to właściwie obchodzi? To może nawet dobrze. Nie muszę się czuć specjalnie zobowiązany. Na pożegnanie Fiona próbowała mnie skusić widokami na więcej pod warunkiem, że nikt się nie dowie, że ze sobą sypiamy. Przystałem na to z ochotą, przyrzekając milczenie do grobowej deski.

26 lipca 1938 roku

Nie jestem pewien, czy słusznie postąpiłem, idąc z Fioną do łóżka. Od tamtego dnia w czerwcu wykorzystywaliśmy prawie każdą sytuację, kiedy tylko byliśmy sami. Fiona zapytała mnie dzisiaj, kiedy się zaręczymy. Byłem tak zaskoczony, że odpowiedziałem zgodnie z prawdą, że nie myślałem o tym. Stwierdziła, że powinienem to zrobić, by strzec jej honoru. Starałem się wyjaśnić, że przecież nikt o tym nie wie i że to ona sama wyszła z propozycją niezobowiązującego seksu. Oburzona odparła, że nie istnieje niezobowiązujący seks. Seks przed ślubem jest zawsze zobowiązujący. „Widocznie zrobiła wyjątek tylko dla tego, kto pozbawił ją cnoty” – pomyślałem tylko. Nie miałem odwagi powiedzieć czegoś tak bezczelnego, nie wiedziałem bowiem, w jakich okolicznościach do tego doszło. Nie mogę jej z góry źle oceniać.

31 sierpnia 1938 roku

Wplątałem się w głupią sytuację z Fioną. Wyszło na jaw, że ze sobą sypiamy. Na obiedzie z rodzicami mama zagadnęła mnie na ten temat, mówiąc, że zachowuję się niehonorowo wobec Fiony. Próbowałem udawać, że nie wiem, o co chodzi, coś bąkałem, ale mama nie dawała za wygraną. Zdenerwowany tą nagonką wykrzyczałem, że ona przecież nie jest w ciąży. W odpowiedzi usłyszałem kazanie, że to nie przystoi, by mężczyzna z moją pozycją społeczną pozwalał sobie na seks przedmałżeński i potem wykręcał się z zaręczyn. Na dodatek zarzuciła mi, że kompromituję ją w oczach jej najlepszej przyjaciółki, Kitty Warren. Chciałem jakoś załagodzić sytuację i zapytałem, co jej zdaniem powinienem zrobić. Mama zdawała się jeszcze bardziej oburzona tym pytaniem i jazgotliwym głosem, jakiego u niej jeszcze nie słyszałem, wykrzyknęła, że mam się z Fioną zaręczyć. Dopadło mnie zwątpienie. Przecież to niemożliwe, żebym musiał ponosić takie konsekwencje. Desperacko szukałem ratunku u ojca, ten jednak tylko potwierdził – takie są zasady. W jednej sekundzie świat mi się zawalił. Krzyczałem, że nigdy nie zaręczę się z Fioną. Po raz pierwszy usłyszałem, jak ojciec podniósł głos, każąc mi opanować nerwy, po czym poprosił mnie do gabinetu.

Kiedy zostaliśmy sami, ojciec napełnił mi kieliszek whisky. Upiłem łyk, a on próbował mnie uspokoić. Spokojnym głosem chciał dociec, dlaczego robię takie zamieszanie, przecież zaręczyny i ślub to nie koniec świata, a to, że się z nią przespałem, też nie jest grzechem śmiertelnym. Zapytałem, skąd o tym wiedzą. Okazało się, Fiona zwierzyła się matce, a Kitty od razu przybiegła z tym do moich rodziców. W oka mgnieniu stało się jasne, że Fiona zastawiła na mnie pułapkę. Kiedy powiedziałem to ojcu, stwierdził jedynie, że nie pierwszy i nie ostatni raz zdarzyło się to mężczyźnie. Zapewniłem go, że to szczera prawda. Opowiedziałem mu, jak to Fiona sprowokowała mnie za pierwszym razem, sama obnażając piersi; w tej sytuacji trudno było mi się powstrzymać. Wyjawiłem, że to ona zaproponowała dalsze schadzki pod warunkiem, że nikt się o tym nie dowie. Zinterpretowałem to jako zaproszenie do niezobowiązującego seksu. Nagle zaczęła mówić o zaręczynach. Nie reagowałem, bo myślałem, że ta sytuacja sama się rozwiąże. Chciałem ojca poruszyć tym wyznaniem, ale w reakcji na moje słowa zdawał się być raczej szczerze ubawiony. Uśmiechnął się pod nosem i stwierdził żartobliwie, że właśnie sytuacja się rozwiązała. Zaręczę się i po sprawie. Chcąc skompromitować Fionę, wykrzyknąłem, że nie była dziewicą. Nagle ojciec mocno ujął mnie za policzek. Zabolało, więc natychmiast zamilkłem. Powiedział, iż wierzy mi, że Fiona mnie złapała, jestem w końcu dobrą partią, ale w tym też widzi ratunek dla mnie. Unaocznił mi, że mogę sobie zorganizować życie, jak chcę. Doświadczyłem przecież, że istnieje Paradou. Fiona potrzebuje zabezpieczenia finansowego – jeśli jej to zapewnię, to się uspokoi.

Ciągle milczałem. Nie chciałem prowadzić podwójnego życia, chciałem się ożenić z kobietą, która mnie kocha, a nie z taką, która ugania się za pieniędzmi mojej rodziny. Kiedy wreszcie udało mi się to z siebie wykrztusić, skwitował moją odpowiedź słowami: „Masz duże wymagania”, po czym dodał, że powinienem luźno podejść do sprawy. Jesteśmy z Fioną jeszcze młodzi i dużo może się między nami zmienić.

10 października 1938 roku

Ochota na seks przeszła mi całkowicie. Nie mogłem przestać myśleć o tym, że Fiona mnie nabrała. Rzuciłem się w wir zajęć. Postanowiłem jak najszybciej dokończyć studia i znaleźć pracę w biurze architektonicznym. Nadal się z nią widywałem, jak gdyby nic się nie stało, jednak elegancko unikałem jakiegokolwiek zbliżenia, ona zaś była dla mnie nad wyraz miła. Postanowiłem jej wybaczyć. Nie mogę przecież żyć z kimś, z kim mam nieuregulowane rachunki. Pomyślałem, że kupię pierścionek zaręczynowy i zawrę z nią pokój. U jubilera wybrałem gustowny szafir otoczony małymi diamentami. Byłem pewien, że będzie pasować do jej niebieskich oczu. Sprzedawczyni uśmiechała się porozumiewawczo, pakując klejnocik. Zaprosiłem Fionę do jej ulubionej restauracji Canard Bleu. Zamówiłem szampana i postanowiłem najpierw się z nią rozmówić. Zacząłem od tego, że chciałbym wyjaśnić, że źle ją zrozumiałem. Rzuciła mi na tyle nieobecne spojrzenie, że natychmiast pojąłem: nie było sensu rozmawiać o tym, co mnie dręczyło; albo wybaczam, albo nie.

Zmieniłem szybko temat i podałem jej pudełeczko. Wyjęła ucieszona pierścionek i włożyła go na palec. Wydusiłem z siebie, że chciałbym, żeby została moją żoną. Odpowiedziała radośnie, że naturalnie wyjdzie za mnie, bo mnie kocha. Wybąkałem jakieś podziękowanie i wyraziłem wiarę w to, że będziemy dobrą parą. Ona przerwała mi, pytając, dlaczego widzę nas jako dobrą parę dopiero w przyszłości, wszak jesteśmy nią już teraz. Popatrzyłem na nią niepewnie, ale dla spokoju potwierdziłem jej słowa. Zaczęła rozmawiać o organizacji przyjęcia zaręczynowego dla przyjaciół i rodziny. Wyjawiłem jej, że zaręczyny chciałbym przeżyć kameralnie, tylko z nią. Uznała to za zły pomysł, mówiąc, że mamy obowiązek podzielić się ze światem naszym szczęściem. Znowu zgodziłem się mimo woli.

Wtem Fiona spojrzała na pierścionek i zapytała mnie, dlaczego zdecydowałem się na szafir. Uśmiechnąłem się do niej i przyznałem, że pasuje do jej niebieskich oczu. Fiona położyła rękę z pierścionkiem na mojej dłoni i z wyrzutem w głosie oznajmiła mi, że szafir jest staromodny. Dodała, że brylant bardziej by się jej podobał, bo jest uniwersalny i pasuje kobiecie w każdym wieku. Poczułem się, jakby mnie ktoś spoliczkował. Oponowałem, że nie mogę oddać tego pierścionka i że on naprawdę do niej pasuje. Fiona głosem nieznoszącym protestu zawyrokowała, że nie możemy pokazać się naszym przyjaciołom jako drobnomieszczańska para i że w sprawach gustu powinienem zdać się na nią. Ustąpiłem.

Sprawa z pierścionkiem zmuszała mnie do rozmowy z ojcem. Koszty szafiru mieściły się w ramach pensji, którą dostawałem z rodzinnego majątku, lecz zakup brylantu przekraczał mój budżet. Zagadnąłem ojca delikatnie, że zaręczyny z Fioną są bardziej kosztowne niż przypuszczałem. Popatrzył na mnie pytająco. W końcu wystękałem, że Fiona nie jest zadowolona z pierścionka z szafirem, który jej podarowałem, i chce, żebym jej kupił brylant. Ojciec zaśmiał się jakbym opowiedział dobry dowcip i stwierdził jedynie, że moja wybranka zna się na luksusie. Nagle wstąpiła we mnie furia, że muszę się dla Fiony tak poniżać na każdym kroku. Zacząłem wrzeszczeć, że oddam pierścionek i będzie po zaręczynach, a potem niech ktoś inny się z nią użera. Ojciec uspokajał mnie jak małe dziecko, mówiąc, że zapłaci za ten brylant. Doszedłem do siebie i powiedziałem, że nie chcę jego pieniędzy, chcę, żeby pomógł mi uwolnić się od tej kobiety. Ojciec pokręcił głową, stwierdzając, że to jedyne, w czym nie może mi pomóc. Muszę przejść tę drogę sam.

Co w następnym odcinku: Gdy Alex opuszcza gabinet ojca, trzymając w dłoni decyzję, której nie chciał podjąć, wie jedno: Fiona nie jest już tylko dziewczyną z sąsiedztwa. Jest obietnicą, pułapką i przyszłością, która zaczyna go osaczać. A jednak — to dopiero początek. Bo w świecie, gdzie każdy gest ma swoją cenę, a każdy sekret może stać się bronią, najtrudniejsze wybory dopiero przed nim.

Inne odcinki powieści i teksty Katarzyny Poznakow znajdziesz tutaj

Książka „Jedwabne nici” tutaj

E-book „Jedwabne nici” tutaj 

Zarejestruj się i opisuj swoje podróże