Jedwabne nici, odcinek 51, „Ostatnie śniadanie w Orientalu”
II Jedwabny świat,
Rozdział 10, Słoń i orchidea,
Co w tym odcinku: Powrót akcji do Bangkoku, gdzie w porannym świetle na tarasie Orientalu Magdalena podejmuje decyzję, która rozcina jej dotychczasowe życie jak ostrze. List z Europy, propozycja Alexa, cień Karkina i narastająca potrzeba wolności splatają się w jeden moment – ten, w którym wszystko zaczyna się przesuwać. Bangkok, dotąd jej azyl i więzienie, staje się sceną pożegnań, konfrontacji i niespodziewanej przygody. A gdy Micheline Scholl traci nad nią kontrolę, Magdalena po raz pierwszy od dawna oddycha pełną piersią.
To odcinek o wyzwoleniu – takim, które boli, ale prowadzi dalej.
Madeleine jadła śniadanie na tarasie hotelu i przyglądała się gościom zajętym piciem herbaty i spożywaniem jajecznicy w porannym rozleniwieniu. Obserwowała zwinne ruchy kelnerów. Obsługa, filar legendarnej sławy Orientalu, funkcjonowała bez zarzutu. Kelner podał poranną pocztę i gazetę. Szybko przejrzała koperty. Wśród listów odnalazła przesyłkę zaadresowaną na swoje nazwisko. Towarzystwo handlowe informowało, że najbliższy statek pasażerski do Europy będzie odpływał z Singapuru do Marsylii za mniej więcej trzy miesiące i że zarezerwowano dla niej miejsce. Konkretny termin zostanie podany telegraficznie dziesięć dni przed wyjazdem.
A więc klamka zapadła. Wraca do Europy. Pomyślała, że musi wreszcie odpowiedzieć na list ciotki. Ponownie spojrzała na pląsających wśród gości kelnerów. Szkoda będzie opuścić Oriental i Bangkok. Dziwne, doznawała uczucia, o którym mówił ambasador de Bouvre. Jakby traciła wolność i decydowała się na jakieś niewidoczne jarzmo. Czy faktycznie oczekują ją w Europie sztywne jak gorset reguły? Nie, nie może poddawać się takim myślom. O Bangkoku też myślała na początku jak o zesłaniu. W Paryżu przecież będzie mogła znowu spotkać Anne-Marie. Pozbędzie się w końcu Micheline Scholl. Postanowiła na razie nic nie mówić o powrocie. Nie wiadomo, jak ona zareaguje i czy w akcie zemsty nie wyrzuci jej od razu z hotelu. Wtedy musiałaby szukać na ten krótki czas jakiegoś pokoju czy mieszkania. Powie o wyjeździe, jak dostanie depeszę z terminem. Scholl wpadnie pewnie w furię, ale co to będzie miało wtedy za znaczenie? Pozbędzie się też Karkina. Postanowiła, że musi przez następne miesiące trzymać się Aleksa, to Rosjanin przestanie ją nagabywać. Myśl o nim wywoływała w niej odrazę. Dominik de Mauvoisan potraktował ją brutalnie, proponując rolę kochanki obok oficjalnej narzeczonej, ale opierało się to na dobrowolności – mogła odmówić, wycofać się. Karkin potraktował ją jak niewolnicę, której posłuszeństwo wymusił środkiem odurzającym, pozbawiając ją podstępem własnej woli. A ona chciała mu dać szansę! Irytowało ją, że nie dostrzegła wcześniej jego przebiegłości. I ten sen. Matka, która ją przestrzega. Tak bardzo chciała z kimś o tym porozmawiać. Męczył ją obraz matki. Przecież ona nie żyje. Czy to coś znaczy? Alex! Właściwie to tylko na nim może polegać. Ale jak mu powiedzieć o tej historii w apartamencie Karkina? Co on sobie pomyśli? Trzeba przeczekać. Może nadarzy się sytuacja sprzyjająca rozmowie.
Otworzyła następny zaadresowany do siebie list. Był od duńskiej ambasadorowej. Poznała ją przez Clotilde de Bouvre na wieczorze galowym. W kopercie były pieniądze, zapłata za suknię i kostium. Z rozrzewnieniem pomyślała o tym, że chętnie prowadziłaby własny salon krawiecki. Być może uda jej się – tak jak ciotce Jeanine – założyć tego rodzaju interes w Paryżu. Myśli o salonie w Bangkoku były już nierealne.
Kelner podszedł do stolika i poinformował ją, że w recepcji czeka na nią telefon od Alexa.
Pospiesznie ruszyła. Alex trochę nerwowo mówił, że chce koniecznie z nią porozmawiać. Myślała, że chodziło o zajście z Karkinem, lecz zaprzeczył i poprosił, żeby spotkali się poza hotelem.
Wyraziła zgodę i odłożyła słuchawkę.
Wyszła z hotelu i rozejrzała się. Alex wjechał natychmiast na podjazd, jakby nie chciał, żeby czekała ani sekundy.
– Ślicznie wyglądasz – stwierdził, otwierając jej drzwiczki samochodu.
– Wiesz, jak wychodzę z hotelu, to przyłapuję się na tym, że się inaczej ubieram i maluję – uśmiechnęła się zadowolona z komplementu.
– Zauważyłem to. Teraz już wiesz, dlaczego chciałem, żebyśmy się spotkali poza hotelem – odpowiedział z szelmowskim błyskiem w oku.
– Alex, przestań być tanim komplemenciarzem.
– Mady, naprawdę znakomicie wyglądasz. Jak nie pracujesz, jesteś bardziej rozluźniona – dodał z przekonaniem.
– Dobrze, przyjmuję wszystko, co mówisz. Co to za tajemnica, o której chcesz ze mną porozmawiać?
– Powoli. Najpierw zainstalujemy się w restauracji, zamówimy coś dobrego do jedzenia i picia.

Zatrzymali się przed restauracją Biały Słoń. Alex znał ją, bo jego znajomy dostarczał tam wino, dlatego miał pewność, że można było tutaj dostać do picia coś więcej poza herbatą, lemoniadą i przegotowaną wodą. Zamówili jedzenie z prośbą, żeby było przyprawione po europejsku, to znaczy nie za ostre. Kilkoro gości ukłoniło się Madeleine. Rozpoznała w nich bywalców Bambusowego Baru. Paplała coś bez przerwy i ze zdumieniem zauważyła, że Alex przysłuchuje się jej z uwagą. Czuła się z nim tak dobrze. Kelner podał thom yung gun, zupę z grzybami, mlekiem kokosowym i trawą cytrynową, specjalność kuchni tajskiej.
– Dostałem zlecenie z „National Geographic” na reportaż fotograficzny z Tajlandii – zaczął Alex.
Przyglądała mu się pytająco. Nie wiedziała, co oznacza ta informacja.
– „National Geographic” to renomowane pismo w Ameryce, które słynie ze znakomitych reportaży ze wszystkich zakątków świata. Dostałem na to niezłą sumę – ciągnął.
– Hej, jak ty wpadłeś na coś takiego? – zapytała zdumiona.
– Mam znajomych w Stanach, którzy pomogli mi dostać to zlecenie – odpowiedział skromnie.
– Wiesz już, co będziesz fotografować?
– Jasne. Ciebie! – zaśmiał się.
– Alex, przestań się wygłupiać.
– Zamierzam wyruszyć śladami wielkiej przeszłości królestwa Syjamu do Ajutthaji, Sukhothaiu i na „Złoty Trójkąt” – wyjaśnił.
– To pewnie długo potrwa – próbowała dociec.
– Myślę, że dwa miesiące.
Cień rozczarowania przesunął się po jej twarzy. Miała nadzieję, że spędzi z Aleksem ostatnie miesiące przed powrotem do Europy. No i nic z tego.
– Wiesz, pomyślałem sobie, że może byś się ze mną wybrała w tę podróż – zaproponował ostrożnie.
– Chcesz, żebym z tobą pojechała robić zdjęcia Tajlandii? – nie wierzyła własnym uszom.
– Tak. Mówiłem ci, dostałem sporo pieniędzy. Wystarczy na dobre życie dla dwóch osób – przekonywał.
– Ale jak ty to sobie wyobrażasz? Wiesz, jak ludzie krzywo patrzą na parę bez ślubu, która się publicznie pokazuje bez przyzwoitek – rozważała na głos.
– Mady, nie ma sprawy. Będziemy mieli osobne pokoje. Służba będzie stanowić nasze przyzwoitki.
– Hmm, podoba mi się twoja propozycja, ale mam zasadniczy problem… – Tysiąc myśli kłębiło się jej w głowie.
– Wiem, praca w Orientalu – zgadywał.
– Nie, co innego. Za trzy miesiące wracam do Francji – odparła.
– Jak to? Nic o tym nie mówiłaś.
Alex wydał się wyraźnie zaniepokojony. Spodobało się jej, że ta wiadomość zrobiła na nim wrażenie.
– To jest świeża sprawa. Właśnie dostałam potwierdzenie rezerwacji – przyznała.
– Dlaczego chcesz wracać do Europy? – dociekał Alex.
Ach tak. Znowu musi trochę skłamać.
– Moi rodzice zdecydowali się pozostać we Francji i proszą mnie, żebym wróciła.
– Długo nie miałaś wiadomości z domu. Mówiłaś, że rodzice chcą do ciebie dołączyć. Skąd nagle ta zmiana zamiarów? – drążył.
– Prawdę mówiąc, to nie wiem – kłamała dalej.
– Myślałem, że podoba ci się tutaj? Osiągnęłaś pewien sukces i prestiż, pracując w Orientalu. Chcesz to wszystko tak zostawić? Myślę, że tu możesz osiągnąć więcej niż we Francji.
Dziwne, że Alex mówił to samo co ambasador de Bouvre, nie znając jej prawdziwej historii.
– Moim celem było założenie ekskluzywnego salonu krawieckiego i, jak widzisz, ciągle nic z tego nie wynikło – podsumowała.
– Mady, jesteś młoda. Nie przeżyłaś jeszcze swoich najlepszych lat. Nie powinnaś tak łatwo rezygnować – szukał argumentów, żeby ją odwieść od wyjazdu.
– Chcę się uwolnić od Micheline Scholl.
– To bardzo dobrze, ale nie musisz z tego powodu wracać do Francji – potwierdził.
– Alex, nie rozumiem, dlaczego jesteś taki nieustępliwy.
– Zależy mi, żebyś ze mną pojechała. Kiedy przeżywasz coś niezwykłego, to chcesz się tym z kimś podzielić. Sama wiesz, jak jest. Dzieląc z kimś swoją radość, odczuwasz ją podwójnie. Ta podróż byłaby frajdą dla nas obojga. Poza tym zdążysz na statek – argumentował z determinacją w głosie.
Patrzyła na niego przez chwilę w milczeniu. Zrobiło się jej ciepło na sercu. Przejęło ją, że Alex chce z nią przeżyć frajdę tak po prostu, po przyjacielsku.
– Dobrze, Alex, przekonałeś mnie. Pojadę z tobą. Ale ten wyjazd przysporzy mi kilku kłopotów. Musisz mi pomóc – zgodziła się.
– Naturalnie, mów, o co chodzi – z bojową gotowością nastawił uszu.
– Po pierwsze muszę złożyć wypowiedzenie w Orientalu. Scholl od razu wyrzuci mnie z hotelu. Nie będę miała gdzie mieszkać – zaczęła wyliczać.
– W porządku. Załatwię ci możliwość zamieszkania u moich znajomych. Część rzeczy możesz zostawić u mnie. Nie chcę ci proponować, żebyś zamieszkała ze mną, bo to może sprowokować głupie plotki – skwitował jako załatwioną sprawę.
– Zgoda. Polegam na tobie. Po drugie po powrocie też muszę gdzieś mieszkać aż do czasu wyjazdu – dodała.
– Mady, nic łatwiejszego. Musisz mi koniecznie opowiedzieć, jak zareagowała Scholl na twoje wypowiedzenie – zaśmiał się zadowolony, że potrafił spełnić jej warunki.
– Kiedy mam jej to powiedzieć?
– Jak najszybciej. Musielibyśmy wyruszyć w przeciągu tygodnia.

Madeleine jak zwykle jadła śniadanie na tarasie. Kelner jak zwykle przyniósł pocztę i gazetę.
Przeglądnęła niedbale nagłówki kopert i ogarnęła wzrokiem poranną prasę. Przypatrywała się swoim zwyczajem osobom przebywającym na tarasie. Zauważyła, że wielu z gości się śmieje. Wcześniej tego nie widziała, jej uwagę przykuwali tylko kelnerzy i tylko nich obserwowała pod kątem tego, jak wykonywali swoją pracę. Przyłapała się na tym, że była całkowicie rozluźniona. Żadnego napięcia w mięśniach. Cóż za cudowny stan! Jeszcze wczoraj rano nerwowo oczekiwała zadań od Scholl, a teraz cieszyła się na moment, kiedy jej powie, że wypowiada pracę. W końcu przestanie być od niej zależna, uwolni się. Spodziewała się awantury, ale było jej wszystko jedno, bo miała dokąd pójść. Tanecznym krokiem ruszyła z pocztą w stronę biura.
Micheline Scholl czytała poranną gazetę.
– Czy jest coś specjalnego w poczcie? – dowiadywała się, nie podnosząc wzroku znad gazety.
– Nie wiem.
– Jak to nie wiesz? – spojrzała na Madeleine z zaciekawieniem.
– Nie wiem i nie interesuje mnie to więcej – odparła chłodno.
– Co ty bredzisz? Czy coś się stało? – Scholl wlepiła w nią oczy.
– Nie, nic się nie stało. Po prostu wymawiam pracę w Orientalu – odpowiedziała z lekkością, jakby kamień spadł jej z serca.
– Hę? Czy ktoś cię nerwowo wykończył? – Micheline nie pojmowała, co się dzieje.
– Nie.
– To dlaczego wymawiasz?
– Jest kilka powodów.
– Chcę je poznać – zażądała Scholl.
– Czy ma to jakieś znaczenie? Nawet jeżeli je poznasz, nie wpłynie to na zmianę mojej decyzji – uśmiechnęła się.
– Oho, to nowy ton. Chcę koniecznie poznać twoje powody – nalegała.
– Po pierwsze wracam do Francji.
– Myślałam, że ci się tutaj podoba? – dochodziła.
– Micheline, nie mam ochoty dogłębniej ci tego tłumaczyć – odpowiedziała jakby znudzona rozmową.
– Kiedy zamierzasz wyjechać? – zaczęła ją dokładnie wypytywać, żeby pojąć sytuację.
– Za trzy miesiące.
– To dlaczego wymawiasz już teraz? Ryzykujesz, że cię wyrzucę z hotelu – wnioskowała zdziwiona.
– Proszę bardzo. Droga wolna.
– Co będziesz robić do wyjazdu?
– Wybieram się w podróż po Tajlandii – oświadczyła dumnie.
– Z kim?
– Co cię to obchodzi?
– Na pewno z Aleksem – zgadywała.
– Tak, masz rację – przyznała Madeleine.
– To było do przewidzenia, już dość długo kręci się wokół ciebie – stwierdziła cierpko Scholl.
– Micheline, nie wiem, jak dochodzisz do takich wniosków, ale też nie chcę tego wiedzieć. Jest jeszcze jeden powód. Najważniejszy.
– Jaki?
– Mam dosyć ciebie – odrzekła, głośno wydychając powietrze.
– Umożliwiłam ci pracę, dzięki której zrobiłaś karierę i trochę zarobiłaś. I tak mi się odwdzięczasz? – Micheline podniosła głos.
– To prawda, że dałaś mi pracę w Orientalu. Gdybym jednak nie była wystarczająco dobra, wyrzuciłabyś mnie bez zmrużenia oka. Ty sama też dobrze zarobiłaś na mojej pracy. Oszczędź sobie zatem tych słów o wdzięczności – analizowała spokojnie.
Scholl straciła panowanie nad sobą.
– Ty bezczelna, polska prostaczko! Co ty sobie wyobrażasz? – krzyczała histerycznie.
– Nic sobie nie wyobrażam. Mówię tylko to, co naprawdę myślę. Twoje próby obrażenia mnie odbieram jako brak rzeczowych argumentów. Możesz opowiadać, co chcesz.
– Pewnie ten amerykański idiota napuścił cię, żebyś mi się postawiła.
– Nie wiem, o kim mówisz – stwierdziła naiwnie.
– Przestań zgrywać kretynkę! Mówię o Aleksie.
– Myślałam, że o Jeffie – odparła, jakby dowiedziała się czegoś nowego.
– Co ten ma z tym wspólnego?
– Muszę przyznać, że było kilku „idiotów”, którzy namawiali mnie do tego kroku.
– Kto?
Madeleine zaśmiała się teatralnie.
– Spróbuj się domyślić.
– Zapomniałaś, że łączy nas tajemnica. Opowiem wszystkim, kim jesteś! – zagroziła Scholl.
– Proszę bardzo. Nie zapominaj, że ja też mam coś do opowiedzenia na twój temat – przypomniała jej.
– Wynoś się natychmiast z mojego biura! Nie chcę cię więcej widzieć! – wyrzuciła z siebie Scholl, pojmując, że nie ma więcej argumentów w tej rozmowie.
– Z przyjemnością. Żegnaj, Micheline!
Madeleine opuściła biuro i trzasnęła drzwiami. Scholl wstała od biurka i podeszła do okna. Przez chwilę obserwowała Madeleine rozmawiającą z kelnerem na tarasie. Otarła łzy, które nabiegły jaj do kącików oczu; wiedziała, że straciła ją bezpowrotnie.
Co w następnym odcinku: Magdalena wychodzi z biura, a drzwi trzaskają jak klamra zamykająca epokę. Scholl patrzy za nią z okna, z oczami pełnymi łez – wie, że straciła ją na zawsze. A Magdalena, po raz pierwszy wolna, nie ma pojęcia, że ta decyzja uruchomi lawinę zdarzeń, które zmienią jej podróż, jej powrót… i jej przyszłość bardziej, niż ktokolwiek się spodziewa. Bo czasem największa przygoda zaczyna się w chwili, gdy ktoś mówi: „Żegnaj”.

Inne odcinki powieści i teksty Katarzyny Poznakow znajdziesz tutaj
Książka „Jedwabne nici” tutaj
E-book „Jedwabne nici” tutaj
Zarejestruj się i opisuj swoje podróże

Komentarze